میدان ونک همیشه برایم جذاب بوده و هست , وقتی از برزیل راهت را می پیچانی به یک دور هیجان و میرسی به پسرکی که کنج دیوار نشسته و جوراب مردانه و زنانه دستش دارد و یک کتاب بلند روی پایش و دستی که هی کتاب را لمس میکند  و بلند بلند حافظ میخوواند و سعدی و شعرهای سختی که مدرسه هم تاب خواندنش نبود , امروز روز خودش بود روز یک پسر که همیشه همانجا می نشیند همان کنج دیوار قرمز میدان ونک , همه ی صبح ها را باید با صدای او شروع کرد , وقتی که دارد شعر میخواند و من هر روز را باید سریع از کنارش بگذرم که تاخیر نخورم باز هم ! ولی امروز خدا خدا میکردم که باشد , دوست داشتم گل بخرم , ولی نه وقتش بود نه گل فروش همیشگی ِ برزیل ! همین فکر ها را میکردم که راننده تاکسی ما بقی پولم را پرت کرد در خیالاتم ! شگفتم می روم این را میدهم میگویم مبارک ! پیاده که شدم خودم را رساندم به سر برزیل , پشت همان چراغ قرمز ِ فرهنگی ! به نظرم فرهنگی ترین چراغ قرمز تهران است ! چنان قدرتش زیاد است که 98% رهگذران همیشگی سرشان را خم میکنند براش و می ایستند کنار و تمام هوس عبور از این خیابان 4, 5 متری را می اندازند وسط میدان ونک . آن 2درصد هم یا همیشگی ها نیستند یا عجله دارند.
منتظر خودنمایی رنگ سبز چراغ بودم و نگاهم به پسرک ِ آن طرف خیابان , کنج برزیل و دور میدان بود , تمام عرض خیابان را خیره بودم بهش . همه ی مردم های روبرویی را یکی یکی جا خالی میدادم تا برسم به آن طرف برزیل! نیشم هم تا بناگوشم باز بود و استرس جالبی داشتم !
رسیدم
خم شدم
گفتم روزت مبارک ! بعد هزاری ِ نو را گذاشتم کف دستش ! گفت ممنون ولی بیا این جوراب زنونه هم ماله تو یادگاری , گفتم مرسی , گفت این پولت چندیه ؟ گفتم هزاری . گفت یکی دیگه بذار بهت بدم ! لبخند زدم و گفتم گل فروش همیشگی نبود وگرنه گل میدادم بهت . بگیر . روزت مبارک :)

پ ن1:: روز عصای سفید مبارک :)
پ ن2:: پسرک روشن دل را عادت دارم به دیدار هر روزه و صدای نخراشیده اش
پ ن3:: داستان میدان ونک ادامه دارد
پ ن4::خعلی وقت بود پینوشت نوشته هایم بیشتر از یکی نبود :دی