حس غریبی دارم از نوع غیر قابل توصیف ها . انگار من مـَردم، مرد فیلمی که نامش برای یک زن است ! تمام گنگ بودن هایش را می فهمیدم ، تمام رفتارهای آرام اما پر تلاطمش را . و یک لحظه فکر کردم ، بیست سال بعد ، من در شبی از شبهای یک بهمن ماه زمستانی ، به چه می اندیشم ؛ و من بعد از بیست سال ، باید به تمام داشته هایی که حراجشان کردم یک روز ، فکر کنم در همان بیست سال بعد. و فکرم پُر باشد از ابهام اینکه آیا فقط من در بیست سال بعد یاد خاطرات یک سال قبلم باشم !! یا هر کس دیگری مثل او هم می تواند بیست سال بعد یادش بیاید که چه ساده می توان بودن را نبودن کرد . و اینکه بیست سال بعد دوست ندارم حسرت بیست و یک سال قبلم را دوره کنم که ای کاش و ای کاش و ای کاش ... و کاش بیست سال بعد هیچکس غرورش را نگذارد دلیل نبودنش ! و کاش بیست سال بعد به کودکی های امروزم ملیحانه لبخند بزنم ، نه خبیثانه نگاه. و من می ترسم از حس بیست سال بعدم به حالایم . و من می ترسم بیست سال بعد یادم نیاید این شب ها را . و من حتی این غبار ِ پریشان شب های اکنون را دوست دارم ، دوست دارم ، دوســـــتـــ...

پ ن::
+عجیب میل به یک نخ سیگار دارم حالا.